مىدهد جان را فراقش گوشمال * تا بداند قدر ايام وصال فرقت از قهرش ، اگر آبستن است * بهر قدر وصل وى ، دانستن است شارح فصوص عارف محقق ملا عبد الرزاق كاشانى ، در شرح خود بر فصوص آخر فص اسماعيلى گويد : « و ذلك أنّ أهل النار إذا دخلوا فيها و تسلّط عليهم العذاب بظواهرهم و بواطنهم هلكهم الجزع و الاضطرار ، فيكفّر بعضهم ببعض و يلعن بعضهم بعضا ؛ متخاصمين متقاولين [ 1 ] ( چه آن كه نشأت وجودى آنان ، نشأت لعنت و عذاب و نفاق است ، از باب اتحاد نفوس سجّينى به انواع مختلف از موضعى به موضع ديگر سرايت نمايد و از باب سنخيت روحى ، شعله‌هاى عذاب از نفسى به نفس ديگر منتقل شود و يا اساس آلام ، خصوص از نفوس و ارواح مبادى شرور و نفاق و كسانى كه پايه و اساس ظلم و لعنت را در عالم دنيا بنا نهادند و ديگران از آنان در انحرافات روحى و تعدى و تجاوز به حقوق حق و خلق اقتدا نمودند و اول ظالم و يا مبدأ اشاعهء فساد محسوب مىشوند ، ناچار نشأت آنان نشأت لعنت و نفاق و كفر است ، اللهمّ العن أوّل ظالم ظلم حق محمد و آل محمد و آخر تابع له على ذلك . و عن الصادق عليه السّلام : « قتل الحسين يوم السقيفة » . و مطابق قواعد ، منغمران در ظلم و نفاق ، پايه و اساس و واسطهء ظهور عذاب در مواطن و نشآت و دركات و درجات جحيم